Particuliere Thuiszorg: Professioneel, Persoonlijk, Betrokken

In de jaren dat ik als verpleegkundige werkzaam was binnen diverse zorginstellingen, viel het mij meer dan eens op dat bij de professionele verzorging en verpleging van patiënten het persoonlijke en vooral het betrokkene vaak te wensen overliet. Dat was beslist niet altijd onwil, maar wel onmacht. De werkdruk was hoog en er moest in zo’n kortmogelijke tijd zoveel mogelijk gebeuren. Gezien de bezuinigingen die toen al voelbaar waren, kon het ook niet anders. Ik vond het dan ook een verademing wanneer ik soms een moment had om persoonlijk en betrokken bij een patiënt te zijn. Even zijn of haar verhaal aanhoren, een hand vasthouden. Met de familie van gedachten wisselen. Want ook zij hadden het vaak zo moeilijk. Een dierbare te zien lijden, soms met de wetenschap dat er geen verbetering meer mogelijk was.

Echter die momenten van persoonlijk en betrokken zijn werden steeds spaarzamer. Mede daarom wilde ik zó niet verder gaan.

Uiteindelijk heb ik het besluit genomen om als ZZP-er in de zorg verder te gaan: professioneel, persoonlijk en betrokken. Het grote voordeel is dat ik nu mijn volledige aandacht kan geven aan één cliënt tegelijk. In zijn of haar eigen vertrouwde omgeving. Thuis ziek zijn, maar ook thuis kunnen sterven. En tegelijk, wanneer zij het op prijs stellen, ook aandacht te kunnen hebben voor hen die zo dicht bij de zieke betrokken zijn.

Het verschil met de traditionele thuiszorg en de particuliere thuiszorg is dat ik niet door een manager word gestuurd die bepaalt hoe lang ik bij u werkzaam mag zijn. Mijn uitgangspunt is dat ú als cliënt centraal staat. U moet het gevoel hebben dat u er toe doet. Daarom kan ik vraaggerichte zorg leveren rekening houdend met uw wensen, met uw mogelijkheden en beperkingen. Met name wanneer u te horen hebt gekregen dat u niet meer beter wordt, zijn juist uw verlangens zo enorm belangrijk om de laatste fase van uw leven, die zwaar en emotioneel kan zijn, zo goed mogelijk door te komen.

De relatie met een cliënt vind ik er een van vertrouwen. Door veel met elkaar om te gaan ontstaat er een vertrouwensband.

Ontroerend vind ik het dat mensen mij meer dan eens omhelzen en aangeven zo dankbaar te zijn voor de zorg die ik bied. Ik vertel dit niet om mezelf op de borst te slaan, maar het doet mij natuurlijk heel goed en ik ben er ook dankbaar voor.

Enige tijd geleden kon ik samen met een cliënt die ik terminale thuiszorg verleende een laatste wens in vervulling laten gaan: met de wensambulance gingen we naar het Dolfinarium in Harderwijk. Zoiets voor iemand te kunnen doen maakt mij enorm blij.

Zo word ik er iedere keer weer van overtuigd dat mijn zorg niet alleen professioneel is, maar ook persoonlijk en betrokken.